Warsztaty dla rodzin osób uzależnionych

Współuzależnienie to specyficzna, psychologiczna pułapka polegająca na przystosowaniu się do czegoś co jest niszczące. W tym przypadku jest to choroba (nałóg) bliskiej osoby. Życie pod jednym dachem z człowiekiem uzależnionym sprawia, że bliscy próbują różnych strategii radzenia sobie, np. poprzez zmianę tej sytuacji, ucieczkę od niej lub zmianę siebie samych. Wspomniana już psychologiczna pułapka jest zwykle wypadkową tych trzech form przystosowania, zaś jej główny motor to cierpienie, wywołane dodatkowo wstydem i poczuciem winy. Oczywiście niezwykle istotne jest tutaj osobiste, psychologiczne zaplecze, tzn. umiejętność radzenia sobie ze stresem, przekonania na temat roli pełnionej roli w rodzinie, pomagania, obraz siebie itp. Jeżeli ktoś z członków rodziny jest uzależniony, to cała rodzina doznaje szkody. Często można spotkać opinię, że uzależnienie jest chorobą całej rodziny i wszyscy zostają wciągnięci w bolesny, uszkadzający wir powstający wokół osoby uzależnionej. Obszary życia rodzinnego, które podlegają szczególnym zagrożeniom z powodu uzależnienia bliskiej osoby to:

• Niszczenie życia uczuciowego - zamiast poczucia bezpieczeństwa, zaufania i miłości, rodzina przeżywa lęk i zagrożenie, gniew i wstyd, poczucie krzywdy i poczucie winy.
• Brak źródeł oparcia i wzajemnej pomocy - życie rodzinne zamiast dostarczać oparcia staje się największym obciążeniem i źródłem problemów.
• Utrata kontaktu i zrozumienia - zamiast otwartości i prawdy, pojawia się coraz więcej kłamstw, manipulacji i udawania.
• Izolacja od świata zewnętrznego

Bardzo często nadmierne picie lub zażywanie staje się źródłem trudności finansowych i ograniczenia perspektyw bytowych całej rodziny. Członkowie rodziny próbują przystosować się do zagrażających sytuacji, tworzonych przez osobę uzależnioną. Takie przystosowanie pozwala na przetrwanie w trudnych i bolesnych okolicznościach. Staje się jednak pułapką, w której zostają zamknięte pragnienia normalnego i bezpiecznego życia rodzinnego. Małżonkowie i dzieci osoby uzależnionej albo rozpaczliwie próbują powstrzymać jej uzależnienie, albo rezygnują z nadziei na lepsze życie. Oznacza to często głębokie uwikłanie w chorobę alkoholową czy narkomanię małżonka lub rodzica, które nazywamy współuzależnieniem.

Terapia powinna zatem zmierzać do zatrzymania i wygaszenia zachowań destrukcyjnych, zmiany niektórych przekonań, nauki radzenia sobie ze stresem, a w rezultacie do uznania własnej bezsilności wobec nałogu bliskiej osoby i na bazie tego do budowania nowych relacji w rodzinie. Praca terapeutyczna z rodziną, w trakcie terapii osoby uzależnionej, może być znacznym wzmocnieniem dla nich samych ale też i dla osoby leczącej się. Jeśli pacjent, po zakończeniu leczenia, ma wrócić do domu, staje się to wręcz koniecznością.

Praca w proponowanej przez nas grupie terapeutycznej odbywa się jeden raz w tygodniu przez 3 godziny.

Bardzo trudno wyrwać się z takiego stanu. Ale jest to możliwe, nawet wtedy, gdy on (lub ona) będą pili czy brali dalej. Można ratować siebie i swoje dzieci, budować i chronić własne terytorium życiowe i psychiczne. Nie trzeba rezygnować ze wszystkiego.